Second Life Polska by Servicetek

Wirtualne światy to już codzienność dla dzieci i młodzieży urodzonych na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat, w erze cyfrowej. Praktycznie dorastają z laptopem na kolanach i nie wyobrażają sobie życia bez komunikatorów, czatów i portali społecznościowych. Sieć daje dużo wolności, ale niesie również pewne zagrożenia. To pole do popisu dla dorosłych – moderatorów.

Wirtualne światy, takie jak Neopets, Club Penguin, czy Habbo zrzeszają w sumie około 70 milionów użytkowników, w większości poniżej 16 roku życia. Każdy z nich posiada swój profil i może dowoli eksplorować cyfrową rzeczywistość. Według Virtual Worlds Management, obecnie istnieje ponad 200 takich światów dla młodych osób, które działają i rozwijają się. Wraz ze wzrostem liczby takich portali, rośnie zapotrzebowanie na oprogramowanie i moderatorów, którzy mogliby czuwać nad tymi cyfrowymi placami zabaw. Tamara Littleton z firmy eModeration, która mieści się w Londynie, twierdzi, że największymi zagrożeniami, na które narażeni są młodzi ludzie w sieci to prześladowanie (z ang. bullying), ale również nieostrożne podawanie informacji o sobie, które pozwala osobom nieznajomym na identyfikację dzieci i ułatwia dostęp do nich w normalnym świecie. Co ciekawe, Littleton zauważa, że napastowanie seksualne w sieci może się zdarzyć, ale prawdopodobieństwo, że trafi się na takiego dorosłego jest „statystycznie niskie”. Co więcej, nastolatki korzystające z wirtualnych światów często same ściągają na siebie kłopoty i uczestniczą w swoistej zabawie w kotka i myszkę z technologią, która w założeniu ma właśnie ich chronić.

Zbadać intencje
Jak dotąd moderacja opierała się na detekcji odpowiednich słów, teraz można również wytropić złe intencje. Tak twierdzą twórcy NetModeratora – nowego narzędzia, przy którego budowie przeanalizowano prawie 700 milionów linijek czatów, niektórych między dziećmi, a niektórych między dziećmi i napastującymi ich dorosłymi. Oprogramowanie zostaje wbudowane w platformę na której działa wirtualny świat. Jeżeli wykryje jakiekolwiek sygnały w sposobie tworzenia wypowiedzi, slangu, lub w schemacie rozmowy, które wskazywałoby na prześladowanie albo molestowanie, powiadamia moderatora, który może zbadać sprawę nie tylko czytając całość rozmowy, ale również sprawdzając jakie posty jej uczestnicy pisali i otrzymywali w przeszłości.” Według jego twórców oprogramowanie może prześledzić całą historię gry użytkownika, a filtr wbudowany w program automatycznie go aktualizuje i dodaje nowe słowa, w tym również skróty. Przykładem świata, który skorzystał z nowego narzędzia jest FusionFall należący do Cartoon Network. Jest to gra sieciowa przeznaczona dla dzieci w wieku od 8 do 14 lat, gdzie ich awatary starają się ocalić świat z pomocą popularnych bohaterów kreskówek. NetModerator pomaga monitorować czaty oraz wysyłanie wiadomości między graczami.

Inna technologia, którą stworzono w San Francisco, pozwala rozróżnić czy to, co tworzą użytkownicy – video, obrazy czy tekst – zawiera zakazane treści czy też nie. Program konstruuje profil każdej osoby, badając jej przeszłą działalność online. Co istotne, takie rozwiązania pozwalają ograniczyć liczbę osób zatrudnianych jako moderatorzy oraz znacząco usprawniają badanie sieci. Ich praca staje się bardziej subtelna i pozwala na wychwycenie mniej oczywistych przejawów przemocy. Bea Marshall, która od lat zajmuje się moderacją, tak określa tę pracę: „Wyobraź sobie tysiąc dzieciaków, z których każdy doskonale posługuje się klawiaturą, jak piszą jednocześnie. A teraz spróbuj monitorować te wszystkie rozmowy, które przesuwają się przed tobą na ekranie”. Kary dla osób naruszających regulamin mają dość szeroki zakres – od wysyłania ostrzeżeń, blokowanie użytkowników na jakiś czas po powiadamianie odpowiednich służb, w przypadku, jeżeli istnieje podejrzenie molestowania, albo jeżeli dziecko grozi próbą samobójczą. W ciągu ostatnich 5 lat, jak mówi Marshall, molestowanie zgłaszała tylko kilka razy, natomiast samobójcze próby 2.

Zabawa w kotka i myszkę
Oczywiście, jak łatwo się domyśleć, młodzi ludzie nie poddają się bez walki. Żeby obejść zabezpieczenia, używają różnych sztuczek, takich jak na przykład wpisywanie dodatkowych spacji, albo przez robienie celowych błędów ortograficznych. Tamara Littleton słyszała, że niektórzy z użytkowników próbują ujawnić swoje miejsce zamieszkania za pomocą zagadek, takich jak „Odwrotność pieprzu, duże skupisko wody” oznaczającego Salt Lake City (od słów sól i jezioro). Zdarzało się również, że próbowali wymieniać się numerami telefonu, wpisując litery, które odpowiadały cyfrom na klawiaturze telefonu. Jedna ze stron blokowała słowo „miłość” więc młodzi ludzie zastąpili je słowem „małość”.

Sama technologia nie zapewni wystarczającej ochrony, bo i tak dzieci znajdą swoje sposoby komunikowania się. A przecież nie można zablokować wszystkich istniejących słów. Twórcy technologii do moderacji nie twierdzą, że ich programy są samowystarczalne – ich rolą jest wskazywanie ludziom, gdzie może leżeć problem, który będą mogli potem rozwiązać.

(Źródło: The New York Times)

zrodlo http://www.edunews.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=709&Itemid=43

Posługiwanie się technologią informacyjno-komunikacyjną jest wskazywane przez Unię Europejską jako jedna z najważniejszych kompetencji w społeczeństwie wiedzy. Pomysły, które zakładają odcinanie młodzieży od dostępu do Internetu z powodu ściągania przez nich nielegalnych plików zakrawają na jakiś żart. Na takie rozwiązanie zdecydowali się jednak Francuzi.

W maju francuski parlament uchwalił ustawę przewidującą, że internauci, którzy nielegalnie pobierają z sieci pliki muzyczne i filmowe mogą zostać całkowicie pozbawieni dostępu do internetu. Ustawa narzuca na dostawców obowiązek śledzenia, czy dana osoba nie narusza praw autorskich ściągając pliki z Internetu. Dostawca będzie miał zadanie ostrzec internautę dwa razy, a przy trzecim naruszeniu prawa, odciąć mu dostęp do sieci.

Specjalna agencja rządowa będzie miała za zadanie monitorować, czy internauci płacą za ściąganą muzykę, programy, gry czy filmy. Ustawa została przyjęta głosami partii rządzącej oraz części lewicy, którą tradycyjnie wspierają w wyborach muzycy i ludzie świata filmu.

Trudno o jednoznaczną ocenę zjawiska ściągania różnego typu zasobów z sieci w sposób nie zawsze uprawniony czy legalny. Zapis ciekawej dyskusji na ten temat zamieściliśmy w portalu w tym roku w Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich (zobacz: Własność w sieci).

Można pokusić się o kilka komentarzy. Skoro korzystanie z Internetu i technologii informacyjno-komunikacyjnej jest jedną z najważniejszych kompetencji, którą muszą wykazywać się wszyscy uczniowie. Dlatego rozwiązanie przyjęte przez francuski parlament uderza przede wszystkim w system edukacji. Załóżmy, że w szkole uczeń otrzymuje zadanie do wykonania w domu z wykorzystaniem Internetu (np. WebQuest), a został właśnie „zbamowany“ przez dostawcę Internetu. Co wtedy? Pójdzie do grzecznego kolegi czy koleżanki, którzy nigdy nie ściągają nielegalnie plików z sieci? Pójdzie do kafejki internetowej, gdzie zapłaci aby móc korzystać z Internetu? Nie wykona zadania? Prawdopodobnie to trzecie. Zważywszy na ilość operacji wykonywanych przez młodzież w sieci, można założyć, że żaden nastolatek jeśli chodzi o nielegalne ściąganie lub nieuprawnione użycie utworów, filmów, programów, itp. nie jest bez winy. Co się stanie, jeśli wszyscy – w wyniku rygorystycznego zastosowania prawa – utracą możlwość efektywnej (w dowolnym czasie, miejscu, celu, itp) pracy w sieci? Słabe to rozwiązanie, które zamiast wspierać rozwój kluczowej kompetencji uczniów, stwarza im nowe bariery w ich rozwoju.

Istnieje również duże ryzyko, że wprowadzony przepis będzie martwy. Aby firmy oferujące dostęp do Internetu mogły realizować narzucone na nie zadania, musiałyby dysponować armią pracowników dedykowanych tylko do śledzenia internautów. Mało prawdopodobne, aby to uczyniły, zważywszy, że pewnie państwo nie będzie chciało dopłacać za wykonywanie takich zadań. Jest więc możliwe, że wprowadzony zostanie jakiś niedoskonały system „ostrzegawczy“, którzy nikomu nie będzie chciał krzywdy zrobić (no bo przecież dostawca nie będzie zainteresowany zmniejszeniem swoich dochodów poprzez zmniejszenie liczby klientów). Rozwiązanie prawne kwestii nielegalnego czy nieuprawnionego korzystania z utworów w sieci jeszcze ciągle będzie niedoskonałe.

We Francji krytycy nowego prawa wskazują również na zagrożenie naruszenia przepisów konstytucji. Rządowa agencja będzie funkcjonować poza systemem sądowym, ponieważ do pozbawiania dostępu do internetu nie będzie trzeba uzyskiwać nakazu sądu. W trakcie sprawdzania poczynań internautów może zostać także naruszona prywatność wielu z nich. Prawo mogą też zakwestionować francuskie sądy jako niezgodne z prawem europejskim.

Wydaje się, że najlepszym sposobem na zmianę podejścia młodych internautów do kwestii praw autorskich jest podejmowanie szeroko zakrojonych działań edukacyjnych, których celem będzie podnoszenie świadomości i wiedzy na temat sieci i różnych typów praw autorskich w niej obowiązujących (zarówno chronionych przepisami krajowymi, międzynarodowymi, jak i wolnych licencji). Ale nawet takie działania nie do końca rozwiążą problem. Cena, którą często zmuszeni byliby zapłacić młodzi ludzie za skorzystanie z danego utworu jest dla nich najpoważniejszą barierą. Młodzi ludzie, którzy jeszcze nie zarabiają, nie mają stabilnych dochodów – zawsze znajdą jakiś sposób, aby dostać za darmo w sieci to, co na rynku kosztuje w ich ocenie dużo za dużo. Dużo zależy od działań podejmowanych przez twórców. W świecie Internetu nie mogą oni oczekiwać, że otrzymają za swój produkt tak wysoką cenę, jaką otrzymywali w świecie przedcyfrowym. Dobrym przykładem jest zachowanie takich gwiazd muzyki jak Radiohead czy Nine Inch Nails. W tym drugim przypadku – sprzedają oni swój czteroczęściowy album „Ghosts I-IV“ (36 piosenek) za jedyne 5 dolarów i to w dodatku na jednej z licencji CC. Ci, którzy nie chcą kupić całego albumu, mogą za darmo ściągnąć sobie tylko część I. Mogą również remixować utwory i tworzyć w oparciu o nie własne kompozycje. W krótkim okresie zespół zarobił na albumie 900 tys. dolarów i pewnie nie jest to kwota zamknięta. I wilk syty i owca cała? Po co sztywne i represyjne prawo? Może trzeba po prostu zmienić sposób myślenia o ochronie praw autorskich w Internecie?

zrodlo: http://www.edunews.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=743&Itemid=43

Powiększające się stale zasoby edukacyjne dostępne w sieci, coraz lepsza infrastruktura komputerowa, powszechność urządzeń łączących się z internetem i coraz lepszy dostęp do sieci, sprawiają, że coraz częściej w krajach zachodnich e-learning zaczyna być wykorzystywany również w nauczaniu szkolnym – i w szkołach podstawowych i średnich.

Jak wynika z nowego raportu „K-12 Online Learning“, przygotowanego przez The Sloan Consortium (Sloan-C) na podstawie badań wśród uczniów 800 amerykańskich szkół podstawowych i średnich (K-12) w roku szkolnym 2007/2008, największe korzyści z tej formy edukacji odnoszą szkoły położone na terenach wiejskich.

Edukacja na odległość dla uczniów tych szkół jest często – jak określili autorzy badania – „linią życia“, dzięki której mogą oni mieć kontakt ze światem i mogą się skutecznie uczyć.

Z raportu wynika, że „blended learning“ czyli nauczanie mieszane, łączące naukę w klasie szkolnej i e-learning, będzie najbardziej popularną metodą uczenia się w przyszłości. Aż 75% szkół biorących udział w badaniu miało co najmniej 1 ucznia zapisanego na kursy elearning lub blended learning. Jak wynika z danych, łącznie w Stanach Zjednoczonych korzysta z tej formy edukacji już 1 milion uczniów i zdecydowana większość badanych spodziewa się, że że liczba uczniów korzystających z tej formy nauki będzie w dalszym ciągu rosła.

Autorzy badania zauważają, że e-learning w systemie szkolnym K-12 rozwija się inaczej niż w szkołach wyższych. Uczelnie wyższe zainwestowały znaczące środki własne w stworzenie własnych programów i kursów online. Szkoły K-12 korzystają raczej z zewnętrznych dostawców kursów (najczęściej z wielu jednocześnie), zamiast opracowywać autorskie kursy.

E-learning cieszy się dużą popularnością wśród ogółu uczniów. Do korzystania z kursów online nie potrzeba specjalnych umiejętności, zaś wyniki badań dowodzą, że ta forma edukacji „szkolnej“ większości uczniów przynosi korzyści edukacyjne. Są one zdecydowanie największe w odniesieniu do uczniów małych szkół na terenach wiejskich. W tym wypadku edukacja online to nie tylko alternatywa do tradycyjnego nauczania, ale także często najważniejszy dostęp do aktualnych zasobów edukacyjnych o wysokiej jakości. Skorzystanie z tej formy pozwala również zaoszczędzić środki, które w przeciwnym razie szkoły musiałyby wydać na zatrudnienie nauczycieli do prowadzenia zbyt małych grup.

„Gdyby nie nauka online, w naszym powiecie byłoby o 40 absolwentów szkół mniej“ – zauważył jeden z uczestniczących w badaniu uczniów.

Chociaż e-learning spełnia oczekiwania zróżnicowanej grupy uczniów – tych, których nie stać na opłacenie zajęć w innym mieście lub dodatkowej pomocy, wielu respondentów badania zauważa, że aby odnieść sukces w tej nauce online, trzeba być naprawdę zdyscyplinowanym.

Wyniki potwierdzają, że jakość kursów online i koszt ich projektowania i dostarczenia do uczniów, stanowią najpoważniejszą barierę w rozwoju e-learningu szkolnego. Respondenci sugerowali dokładniejszą ewaluację kursów w celu poprawy ich jakości i funkcjonalności. „Jako administrator kursu, jestem za rozszerzeniem nauki online“ – zauważył jeden z uczestników badania. „Ale nasza społeczność, także nauczyciele, jest dość krytyczna względem jakości kursów i kontentu. Jednak jeśli tylko zadbamy o ewaluację i wysoką jakość procesu dydaktycznego, jestem pewien, że większość zaakceptuje tą metodę nauczania“

Obecnie, jak wynika z badania, najczęściej z form e-learningowych korzystają uczniowie szkół średnich. W szkołach podstawowych i nauczaniu przedszkolnym z tej formy zajęć korzysta około 21% uczniów.

Choć większość ekspertów zauważa, że e-learning nie odgrywa jeszcze poważnej roli w systemie oświaty, spodziewają się, że to zmieni się w przyszłości. „W ciągu pięciu lat rozwinie się wiele form mieszanych“ – zauważa Julie Young, założycielka Florida Virtual School. „Spodziewam się, że uczniowie będą chodzili do szkoły dwa razy w tygodniu, a trzy dni spędzali pracując w domach. Możliwe jest również takie rozwiązanie, że uczniowie będą jednocześnie uczestniczyli w pięciu zajęciach wymagających fizycznego przebywania w klasie i dwa kursy online“

Podobnego zdania są przedstawiciele międzynarodowej organizacji iNACOL (International Association for K-12 Online Learning), która promuje na świecie wykorzystanie e-learningu w nauczaniu w szkołach podstawowych i średnich: „Do tej pory formy mieszane – online i edukacji w szkolnej klasie stosunkowo wolno wchodziły do amerykańskich szkół. Patrząc jednak na modele edukacji w innych krajach, na przykład w Singapurze czy Australii, a także biorąc pod uwagę doświadczenia szkolnictwa wyższego, można przypuszczać, że w niedalekiej przyszłości poważna część nauczania będzie odbywać się z wykorzystaniem metody mieszanej (blended learning)“. Jak podsumowano w raporcie iNACOL – „takie podejście mieszane pozwala na połączenie tego co najlepsze – w nauczaniu online i w praktyce szkolnej klasy. Będzie to model dominujący w przyszłości i okaże się o wiele bardziej powszechny, niż każdy z dotychczasowych modeli nauczania z osobna.“

O tym, że e-learning będzie zastępował w niedalekiej przyszłości tradycyjne lekcje w szkole, przekonani są również naukowcy z Uniwersytetu Harvarda (zobacz: Szkoły przeniosą się do sieci?)

Prezentowane wyniki badań dość jasno ukazują silny trend w globalnej edukacji. Ma to również duże znaczenie dla Polski. Już teraz na terenach wiejskich istnieje wiele problemów z utrzymaniem małych szkół, o które walczy Federacja Inicjatyw Oświatowych. Zainwestowanie przez władze oświatowe w porządne i wysokiej jakości kursy e-learning rozwiązałoby poważne problemy związane z funkcjonowaniem nie tylko małych szkół. Warto inwestować poważne pieniądze w budowę profesjonalnych i zgodnych z nową podstawą programową kursów (dla wszystkich trzech typów szkół) z najważniejszych przedmiotów szkolnych, zamiast wydawać bez głowy dziesiątki milionów złotych na zakup przypadkowego multimedialnego oprogramowania i wpychania go na siłę do wszystkich szkół, z czym mieliśmy do czynienia pod koniec ub. roku (zobacz: Oprogramowanie edukacyjne dla szkolnych pracowni komputerowych kupię…).

(źródło: eSchoolNews)

Celem artykułu jest pokazanie wartości środowiska 3D dla dydaktyki. Łączy się to ze zwróceniem uwagi na cechy środowiska elektronicznego oraz z wyliczeniem z tej perspektywy kilku różnić w przebiegu procesu nauczania w środowisku 3D w stosunku do tradycyjnej dydaktyki. W tym celu posłużono się przykładem działania dydaktyki w elektronicznym świecie Second Life.

Technologiczny wymiar dydaktyki Wykorzystanie dla dydaktyki środowiska elektronicznego 3D może zmienić proces dydaktyczny, co wiąże się z komunikacją i zaistnieniem w środowisku, które pod wieloma względami różni się od świata fizycznego. Chodzi nie tyle o poszerzenie lub uzupełnienie tradycyjnej dydaktyki prowadzonej w przestrzeni fizycznej, ale o przeniesienie jej do alternatywnej rzeczywistości elektronicznej. Wiąże się to z wykształceniem zasad i praktyki w sytuacji edukacyjnej, jaka powstaje w środowisku elektronicznym 3D. Nie akcentuje się jednak roli samej technologii, zakładając jej powszechność, zmienność i dostępność oraz przyjmując, że technologia sama w sobie jest ewoluującym podłożem lub źródłem przemian tworzących nową sytuację komunikacyjną, która z kolei jest wykorzystywana do celów dydaktycznych. Chodzi tu raczej o wartościowy dla celów edukacyjnych sposób zaistnienia w sieci: osób, elementów rzeczywistości i prezentowanych treści, umożliwiający powstawanie i funkcjonowanie systemu edukacyjnego. Dotyczy to procesu dokonującego się w otwartym, powszechnie dostępnym i wspólnym środowisku, tworzonym w przestrzeni, która jest możliwa do zagospodarowania przez aktywizujących w niej swoją działalność ludzi.

Edukacja w sieci nie jest definiowana przez pryzmat technologicznie domkniętego, niezależnego i gwarantowanego systemu komunikacji komputerowej. Przyjmuje się, że system edukacji przenoszony jest do otwartej przestrzeni elektronicznej – przeznaczonej do kreowania celów edukacyjnych – podobnie jak dzieje się to z innymi dziedzinami życia.

Dzięki wykorzystaniu możliwości, jakie posiada środowisko elektroniczne – zwłaszcza ewoluujące wraz z technologią środowisko 3D – procesy dydaktyczne dokonujące się na jego gruncie mogą okazać się konkurencyjne lub pod pewnymi względami bardziej wartościowe od dydaktyki tradycyjnej. Idea edukacji w sieci ma na celu wykorzystanie możliwości środowiska elektronicznego w takim stopniu, w jakim nie jest to możliwe w tradycyjnym systemie edukacji – postrzega się ją jako cel sam w sobie, a nie jedynie jako proces wspomagający edukację tradycyjną. Jest ona traktowana jako całościowy system edukacyjny – alternatywny i niezależny w stosunku do dydaktyki tradycyjnej, samowystarczalny i zdolny do całościowego kształcenia, ale na odmiennych zasadach niż edukacja tradycyjna.

Naturę środowiska elektronicznego 3D wyznaczają cechy, które zmieniają znaczenia znane ze świata fizycznego – w tym np.: interaktywność zmieniająca linearny przekaz w wielotorową komunikację z ludźmi oraz z samym środowiskiem elektronicznym; teleobecność, czyli uobecnianie się osób i otoczenia pod postacią elektroniczną, co wiąże się z elektroniczną “cielesnością”, jak również może wpływać na budowanie elektronicznej tożsamości; telematyczność, czyli wykształcanie w środowisku elektronicznym doświadczenia zmysłowego; immaterialność, która zmienia znaczenie fizyczności i czasoprzestrzeni. Własności te wpływają na rodzajowość kontaktu, jak również odróżniają go od kontaktu bezpośredniego w świecie fizycznym (własności te w ograniczonym stopniu występują w komunikacji posługującej się jedynie kanałem wideo). Wzajemny kontakt w sieci stwarza odmienny rodzaj kontaktu od kontaktu bezpośredniego w świecie fizycznym. Bardziej adekwatne byłoby określenie “kontakt elektroniczny”, czyli wiążący się z aktywnością elektroniczną człowieka przed interfejsem komputera, co może wykraczać poza komunikację w znaczeniu jedynie użytkowym i np. zawierać inną ekspresję języka w stosunku do kontaktu w świecie fizycznym. Inne cechy, takie jak np. hipertekstualność lub polisensoryczność, mają szerszy wymiar dla zjawisk w środowisku elektronicznym i dotyczą nie tylko środowiska 3D – wiążą się np. z bieżącą prezentacją stron w sieci i aktualizowaniem omawianych tematów za pomocą przesyłanych na bieżąco materiałów, co umożliwia dyskusję na temat konkretnych przykładów.

Dla dydaktyki w sieci wiodące pozostają sposób i wartość zinstytucjonalizowania – powiązanie edukacji sieciowej z ośrodkami akademickimi (stosującymi taką metodę). Wychodzi się z założenia, że w przyszłości zapewne nieuniknione jest całościowe wręcz przeniesienie edukacji do sieci, a zwłaszcza do środowisk 3D. Powyższa teza wyłania problemy formalno-prawne, tyle że utrudnienia tego rodzaju traktowane są jako konieczność wytworzenia dogodnych założeń dla rozwoju edukacji w sieci, a nie jako czynniki ograniczające.

System edukacji w sieci Wspomniany wcześniej system edukacji w sieci miałby istnieć niezależnie od tradycyjnego systemu edukacji i służyć ciągłemu rozwijaniu idei nauczania zdalnego, głównie z wykorzystaniem środowiska 3D. Utworzenie elektronicznych filii ośrodków akademickich mogłoby wykreować odmienne struktury edukacyjne o zasięgu globalnym.

System edukacji cechują:

• decentralizacja – idea studiów w sieci decentralizuje szkolnictwo, tzn. po pierwsze, koncentruje studentów wokół miejsca w środowisku elektronicznym lub osoby prowadzącego, a nie wokół miejsca w przestrzeni fizycznej (np. budynku akademickiego), po drugie, daje możliwość łatwego indywidualizowania studiów w zakresie doboru kursów w skali ogólnopolskiej (lub globalnej), a nie w ramach jednej uczelni. Decentralizacja wynika z alinearnej natury sieci – może skłaniać do refleksji odnośnie przestrzennego regionalizowania dydaktyki tradycyjnej, ponadto ujawnia wartość środowiska elektronicznego dla edukacji, jaka nie może zaistnieć w świecie fizycznym;
• profilowanie studiów¹ – ścieżki i kierunki. Decentralizacja pociąga za sobą możliwość profilowania studiów, czyli procesy konsolidujące studia, w tym np. powstawanie ścieżek lub kierunków. Konsolidacja w ramach uczelni mogłaby dotyczyć profilowania uwzględniającego kursy w innych uczelniach, które tematycznie związane są z kierunkiem lub akceptowane w ramach studiów – chodzi tu o honorowanie pojedynczych kursów, np. w skali ogólnopolskiej oraz ich międzyuczelnianą wymianę. Oczywiście pogłębianie tego systemu natrafia dzisiaj na ograniczenia formalno-prawne. Nie zmienia to jednak faktu, że dzięki wykorzystaniu sieci pojawiają się nowe możliwości, co w przypadku wzbogacania programów i podnoszenia kwalifikacji wydaje się zasadne. Sieć nie jest postrzegana jako narzędzie, ale jako medium służące do wykreowania wartości edukacji przez zwiększenie możliwości studiowania. Wiodące staje się profilowanie studiów w oparciu o konsolidację kursów w przestrzeni elektronicznej, a nie dostosowywanie ich do możliwości, jakie zapewnia pojedyncza uczelnia. Taki program nauczania mógłby realizować zakres studiów, który poza siecią praktycznie nie jest możliwy;
• immaterializacja – zmiana sytuacji edukacyjnej, tzn. przeniesienie zajęć do sieci powoduje zmianę sposobu kontaktowania się i przekazywania wiedzy. Decentralizacja i profilowanie sprawiają, że student może oczekiwać częstego kontaktu z wybranym wykładowcą, co wynika z jego zainteresowań i samodzielnego wyboru zajęć, a co jest możliwe po przeniesieniu owych kontaktów do sieci. Środowisko elektroniczne daje większe możliwości takiego kontaktu, który pod pewnymi względami może być ciągły (np. poprzez Skype lub Messenger – nie chodzi tu nawet o konkretną rozmowę, ale o widoczną dostępność). Znika również potrzeba dostępu do konkretnego miejsca w świecie fizycznym. Sieć zmienia zakres, jak i intensywność kontaktów ze studentami. Warto wspomnieć o relacji mistrz – uczeń, wynikającej z formy komunikacji (np. dialog poprzez Skype). Nie chodzi tu jednak o obniżenie prestiżu nauczyciela, co mogłoby wiązać się z odmiennością języka lub informacją graficzną, wręcz przeciwnie – taka forma kontaktu może zaowocować wartościową dyskusją i potwierdzać znaczenie relacji mistrz – uczeń. Środowisko elektroniczne stwarza możliwość takiej komunikacji, kiedy to student może bez ograniczeń zwracać się do wykładowcy lub opiekuna. Stwarza to poczucie jedności i ciągłości kontaktu, powoduje przeplatanie się tematów (kontakt za pomocą poczty elektronicznej może być tutaj niewystarczający). Relacje pomiędzy studentami i wykładowcami w sieci mają duże znaczenie – np. dla osób piszących prace stały kontakt elektroniczny może mieć wpływ na doprecyzowanie i krystalizację omawianych treści. Kontakty w sieci wiążą się z obustronnym zaakceptowaniem tej formy komunikowania oraz z przekonaniem studenta, że wykładowca jest otwarty i gotowy na podjęcie rozmowy w każdej chwili. Przykładowo dyżury wykładowców w realnym świecie wymagają wskazania miejsca, do którego, np. ze względów losowych, student może nie dotrzeć. Chodzi tu o immaterializację kontaktów – całkowite przeniesienie do sieci, bez potrzeby koncentrowania ich w przestrzeni fizycznej;
• edukacja międzynarodowa – programy: Erasmus, Sokrates. Dodatkowym elementem decentralizacji i profilowania systemu edukacji jest możliwość zdalnego prowadzenia zajęć ze studentami na studiach międzynarodowych. Chodzi o sytuację, kiedy student nie może uczestniczyć w zajęciach odbywających się w świecie fizycznym w rodzimej uczelni – wówczas jedynym rozwiązaniem dla zachowania wartości procesu edukacyjnego jest zdalne uczestniczenie w zajęciach. Prowadzący ma przecież prawo wymagać obecności na wykładach, ale z drugiej strony student ma prawo korzystać z systemu edukacji międzynarodowej. Powstaje wobec tego pytanie, jak dopasować system edukacji międzynarodowej do jakiegokolwiek systemu edukacji wynikającego z centralizacji w stosunku do rodzimej uczelni? Wydaje się, że uczestniczenie w zajęciach za pośrednictwem takich programów, jak Skype lub Messenger, mogłoby częściowo rozwiązywać tego typu problemy, niezależnie od konsultacji czy egzaminowania.

Mówiąc o systemie edukacji w sieci, należy wziąć pod uwagę zagadnienie opracowania zasad – głównie prawodawstwa – i sposobów działania, które umożliwiałyby taki rodzaj edukacji. Uniwersytety mogłyby mieć swoje miejsca w sieci², tak jak dzieje się to np. w Second Life – filie działające na podobnych prawach, chociaż na innych zasadach niż w przestrzeni fizycznej. Tworzenie podobieństw – “kalkowanie” świata realnego – nie musi być najlepszą drogą, jeśli w ogóle jest możliwe. Edukacja w sieci może wręcz zdominować działania pedagoga, kiedy próbuje on stworzyć mechanizmy nauczania podobne do tradycyjnych. Zbyt dalekie porównywanie dydaktyki w sieci do tradycyjnej może powodować niekorzystne formatowanie dydaktyki w środowisku elektronicznym. Fakt wykorzystania sieci w celach dydaktycznych zmienia zakres wiedzy dostępnej podczas wykładu. Sytuacja taka może wpływać np. na chęć zachowania przez prowadzącego linearności wykładu, co może ograniczać proces dydaktyczny. Chodzi na przykład o możliwość weryfikacji treści przez studentów na bieżąco, jak również poszerzanie poruszanej tematyki o informacje odnajdywane na stronach w internecie podczas trwania wykładu. Pedagog staje się nie tylko źródłem wiedzy, ale także kieruje procesem poznania, tworzy całościowy obraz dla danego tematu, wykorzystując inicjatywę studentów. Podobną sytuacją jest zaakceptowanie przez prowadzącego wykorzystania komputerów podłączonych do sieci podczas wykładu w świecie fizycznym, dzięki czemu studenci mogą konfrontować i uzupełniać na bieżąco informacje będące treścią wykładu z materiałami dostępnymi w internecie. Jest to sytuacja, w której edukacja sieciowa ma możliwość formatowania edukacji tradycyjnej. Powyższa zmiana w procesie dydaktycznym wiąże się z potrzebą przyjęcia przez pedagoga otwartej postawy. Staje się to wręcz koniecznością współczesnego sposobu nauczania z wykorzystaniem otwartego środowiska sieci.

Potrzeby wynikające z wielokierunkowości nauki i specjalizacji dyscyplin mogą stać się z jednej strony podłożem dla działań edukacyjnych, jakie daje środowisko elektroniczne – zwłaszcza 3D, z drugiej zaś mogą być przyczyną ewoluowania i krystalizowania się samych praktyk edukacyjnych.

System edukacji w sieci zawiera jednak pewne niejasne aspekty, związane np. z anonimowością – identyfikacją studentów. Pewnym utrudnieniem jest również wpis do indeksu. Ogólnie jednak kwestie techniczne wydają się być drugorzędne – nie ograniczają, ale antycypują potrzeby technicznego rozwiązania. Nie pytamy, dlaczego nie da się dokonać wpisu lub zidentyfikować w obecnej sytuacji osoby logującej się pod postacią awatara, lecz zmierzamy do znalezienia rozwiązania dla tych problemów, gdyż trudno sobie wyobrazić, by krytyczne argumenty miały ograniczać ideę sieciowej edukacji³. Dotyczy to również konstrukcji systemu pod względem jego wydolności wobec liczby zalogowanych osób, czyli istnienia “lagów” (opóźnień w działaniu systemu) lub “crashy” (tzw. wieszania się systemu lub nieoczekiwanego zamykania się programów). Negatywne aspekty (a jest ich pewnie więcej), które są wynikiem rozwoju sieci i edukacji w sieci, powstają jako naturalny efekt i trudno, by były interpretowane jako czynniki powstrzymujące rozwój systemów edukacyjnych w internecie. Sieć może być pojmowana paradygmatycznie jeśli chodzi o tworzenie systemów, które w niej powstają lub są do niej implementowane. Medium to może służyć edukacji jeszcze lepiej, jeśli przyjmie się jego rozwojowość, odmienność i wytworzy niezależne standardy oraz dostosuje mechanizmy nauczania do możliwości, jakie oferuje.

Naszą intencją jest włączenie się, na ile jest to możliwe, w dyskusję na temat e-learningu przez pryzmat własnych doświadczeń w środowisku Second Life⁴. Elektroniczny świat Second Life z jednej strony integruje uczestników, wielość ich różnych zachowań oraz wnoszone przez nich treści (z których część pierwotnie przynależała do świata fizycznego), z drugiej strony ma, wspomniane wcześniej, właściwości charakteryzujące środowisko elektroniczne, umożliwiające powstanie aktywności służącej edukacji w sieci. Przenosząc do środowiska 3D swoją edukacyjną aktywność, człowiek odkrywa jej nową postać oraz nowe sposoby działania, a co za tym idzie – dookreśla edukację w sieci jako wartościową i odmienną od tradycyjnej.

Second Life jako przestrzeń dla edukacji – Academia Electronica W październiku 2007 roku, na podstawie porozumienia z deweloperem Second Poland, powołano Academia Electronica w Second Krakow (SK)⁵. Academia Electronica jest niezinstytucjonalizowaną, otwartą placówką o charakterze akademickim. Jej działalność ma charakter non-profit i odbywa się za akceptacją władz Uniwersytetu Jagiellońskiego. Academia mieści się w jednej z kamienic w elektronicznym Krakowie. Powstały związane z nią grupy zrzeszające wykładowców, studentów i słuchaczy. Grupa Academia Electronica liczy ponad 100 osób. W roku akademickim 2007/08 Academia była miejscem prowadzenia otwartych wykładów i dyskusji. Rok później wykład został przekształcony w 30-godzinny kurs (jak dotąd jedyny) dla studentów, zatytułowany: Środowisko elektroniczne jako rzeczywistość człowieka⁶. Aktualnym celem jest możliwość przeprowadzenia w Academia Electronica ogólnopolskich kursów honorowanych przez ośrodki akademickie, które uzupełniałyby w ten sposób wzajemnie swoje programy.

Podczas roku akademickiego 2007/08 wygłoszono ponad 30 otwartych wykładów⁷, w których uczestniczyło każdorazowo do 25 osób, przy czym w kolejnym roku liczba ta wzrosła do 40. W kilku przypadkach wykłady prowadzone były przez słuchaczy Academia Electronica.

W trakcie wykładów nawiązuje się głównie do zagadnień związanych ze środowiskiem elektronicznym Second Life. Otwarta formuła wykładów gromadzi osoby o różnych zainteresowaniach – co owocuje interesującymi dyskusjami, nierzadko podpartymi rzetelną wiedzą.

Wykładowcy spotykają się ze studentami pod postacią awatarów. W Academia Electronica można korzystać z ekranu, na którym możliwe jest wyświetlanie plików JPG (na ekranach w Second Life można dokonywać projekcji filmów i prezentacji w PowerPoint). Second Life posiada środowisko audio (tzw. voice), tzn. głos rozchodzi się w sposób swobodny w pobliżu mówiącego, podobnie jak w przestrzeni fizycznej, stąd wykład można wygłaszać bez jakichś szczególnych warunków technicznych (z użyciem zwykłego zestawu – mikrofonu i słuchawek). Można wykorzystać tzw. stream radiowy (co wymaga jednak pewnych przygotowań) – wtedy słyszalność jest całkowicie pozbawiona niedoskonałości, jakie mogą się pojawić przy wykorzystaniu środowiska audialnego.

Autor niniejszego opracowania kilkukrotnie skorzystał z Academia Electronica do przeprowadzenia wykładów w połączeniu z tradycyjnym wykładem w świecie fizycznym⁸. Uczestniczył zdalnie w konferencji, wygłaszając referat w Akademii, z której obraz był rzutowany na ekran w sali konferencyjnej w świecie fizycznym. Innym razem, podczas prezentacji na konferencji w świecie fizycznym, prowadził wystąpienie równocześnie dla słuchaczy zgromadzonych w Academii. Tego typu działania wyłaniają hybrydowość rzeczywistości fizycznej i elektronicznej, a w ramach przestrzeni łączonej wyłania się nowy aspekt edukacyjny.

Możliwość alinearnego uczestniczenia w wykładach, jaka powstaje w środowisku elektronicznym w szerokim rozumieniu (tzn. nie tylko w środowisku 3D), stymuluje słuchaczy do aktywnego uczestnictwa. Podczas wykładu w Akademii pojawiały się komentarze i powstawały dyskusje prowadzone w ogólnym kanale pisanym (widocznym jako czat dla odbiorców w obrębie kilku metrów od grupy zgromadzonych osób, np. w obrębie Akademii). W taki sposób pojawiały się również pytania i komentarze kierowane do prowadzącego lub do innych słuchaczy zgromadzonych w sali. W świecie fizycznym taka forma prowadzenia zajęć jest niemożliwa, gdyż traktuje się ją jako rozmowę, która zaburza porządek wykładu – wykład tradycyjny jest linearny. Tutaj to nie przeszkadza – gdyż ten rodzaj prowadzenia zajęć umożliwia alinearny (wielotorowy) sposób wymiany informacji. Taka forma łączy merytoryczne treści wykładu z bieżącym problematyzowaniem ich przez słuchaczy. Powyższa wielotorowość może na bieżąco inspirować wykładowcę, pokazując, w którą stronę kieruje się zainteresowanie słuchaczy. Równocześnie mogą pojawić się pytania do prowadzącego na IM, czyli kanałach prywatnych, co raczej służy późniejszym konsultacjom poza wykładem.

Po wykładzie w Academia Electronica odbywały się dyskusje w systemie audialnym. Warto podkreślić, że tego rodzaju sytuacja ma miejsce dzięki inspiracji płynącej z medium, jakim jest sieć i nie może tak samo zaistnieć w edukacji tradycyjnej.

Uwarunkowania dla edukacji w Second Life Second Life jest również wspaniała przeglądarką, gdzie są dostępne np. interaktywne muzea i gotowe, różnorodnie zwizualizowane, materiały, przez co zmienia się postać prezentacji, która, będąc hipertekstualną (np. trójwymiarową i polisensoryczną lub uwzględniającą adresy w sieci), nierzadko dotyczy całościowego kontekstu prezentowanych treści. Przestrzeń 3D pozwala na specyficzne dokumentowanie informacji lub materiałów, np. wywoływanie zawartości baz danych przez klikniecie w aktywny link lub ciągłą edycję pewnych treści (np. na wyświetlaczach umieszczanych w wykreowanych elektronicznie pomieszczeniach).

Dzięki elektronicznemu wcieleniu dostrzega się ekspresję słuchaczy – poprzez obserwację ich powierzchowności, wyglądu i gestów. Studenci przynoszą ze sobą pomoce naukowe, np. przygotowane linki do stron lub tzw. landmarki do miejsc w przestrzeni Second Life, w których prezentowane są poruszane podczas zajęć treści. Studenci mają możliwość modyfikowania własnego wyglądu, co jest dodatkowym elementem budowania elektronicznej osobowości. Różne sposoby wyrażenia samego siebie w środowisku 3D, takim jak Second Life, urozmaicają relacje międzyludzkie – stają się źródłem inspiracji i wzbudzają zainteresowanie innych. Możliwość ta przesuwa komunikację w kierunku znaczeń i hipertekstu w sposób nieosiągalny dla świata fizycznego. Studenci zachowują tu swobodę autokreacji i wyrażania treści – awatar może czasem powiedzieć więcej niż “maska w świecie fizycznym” czy obraz wideo.

Praktykę edukacyjną w Second Life można poszerzyć o zagadnienie partycypacji, wiążące się z traktowaniem Second Life jako rzeczywistości – pewnej osobistej przestrzeni. Takim miejscem może być również ośrodek akademicki, skupiający zalogowane osoby – niezależnie od wymiaru użytkowego edukacji – nie tylko partycypujące w społeczności akademickiej ze względów użytkowych, ale gotowe w każdym momencie podjąć działania związane z potrzebami elektronicznej uczelni.

Do elektronicznego uniwersytetu może przyjść każdy i w dowolnym momencie, bowiem jest to miejsce pozbawione ograniczeń typowych dla przestrzeni fizycznej, otwarte na ciągłą wymianę myśli – wydaje się być stworzone zarówno dla aktywności naukowej, prezentacji własnych poglądów, jak i budowania wspólnoty akademickiej.

Michał Ostrowicki

zrodło: http://www.e-mentor.edu.pl/artykul_v2.php?numer=28&id=614

Pozwoliłem sobie dodać jeszcze dwa komentarze które pojawiły sie pod tym artykułem:

nteresujący artykuł. Obawiam się jednak, że tego typu inicjatywy realizowane w Second Life to głównie eksperymenty formalne. Przy całym pozytywnym potencjale tego środowiska nie da się ukryć, że taka forma promocji wiedzy przegrywa z tradycyjną stroną WWW, która jest swobodnie dostępna, można ją znaleźć przez Google i nie wymaga żadnych rejestracji ani skomplikowanej nawigacji. Użyteczność to ważny element projektów edukacyjnych w Sieci, warto chyba o tym pamiętać.
http://historiaimedia.org/2009….akcyjnosc/

pozdrawiam,
mw

Przeniesienie wykładów akademickich do Second Life to na dzisiaj rzeczywiście eksperyment, ale czy jedynie formalny  tutaj miałbym wątpliwości. Wiąże się to z ogólnym pytaniem o kierunki rozwoju sieci oraz z bardziej konkretnym, o rolę strony www, jaką ona pełni w porównaniu do możliwości jakie stwarza środowisko 3D, a za tym, jakie wynikają z tego różnice dla edukacji. Myślę, że czym innym jest dostęp lub wymiana informacji na takich zasadach jak umożliwia to strona www, a czym innym interaktywny proces dydaktyczny, gdzie wartość ma kontakt z pedagogiem, i to nie na zasadach pojedynczych konsultacji, ale wspólnie problematyzowanych na bieżąco treści. Wtedy strona www może być traktowana jako uzupełnienie wykładu. Różnica te powoduje, że rozwijające się środowiska 3D mogą stawać się coraz bardziej obiecujące dla edukacji zdecentralizowanej.

MO

Strona www Academia Electronica dla zainteresowanych tematem .

Pozdrawiam Bo

Linden Lab, twórcy najpopularniejszego wirtualnego świata, udostępniają nową usługę. Dzięki Immersive Workspaces możesz zaprosić swoich partnerów biznesowych lub zespół współpracowników do wspólnej konferencji.

To co oferuje Immersive Workspaces było poniekąd możliwe już wcześniej, jednak teraz jest to usługa całkowicie ekskluzywna i oddzielona od reszty Drugiego Świata. To znaczy, że nikt nie będzie mógł przeszkodzić nam w spotkaniu ani dostać się do materiałów na nim prezentowanych.

Czy powstanie specjalnego ośrodka konferencyjnego może sprawić, że ludzie zaczną spotykać się na wirtualnych konferencjach w Second Life? Portal AlleyInsider przytacza kilka argumentów, które podważają tą tezę, a z którymi nie sposób się nie zgodzić.

Przede wszystkim SL jest platformą, bądź co bądź, trudną do opanowania w kilka minut. Zapoznanie się z tak podstawowymi funkcjami jak tylko chodzenie, czy nawiązywanie rozmowy zajmuje często nawet kilka godzin. Do tego dochodzi kwestia jakości łączy i zakłóceń spowodowanych na przykład dużą liczbą osób w pobliżu. Po trzecie wreszcie, Immersive Workspaces to tak naprawdę nic nowego. Już teraz na rynku istnieje wiele tanich, bezpiecznych i prostych w użyciu narzędzi do prowadzenia telekonferencji.

Czy nowy pomysł twórców SL okaże się przydatny? Maniaków wirtualnego życia nie brakuje i przekłada się to także na realny biznes i kontakty. Trzeba więc spodziewać się, że tak samo jak niektórzy są w stanie płacić spore pieniądze za wirtualny domek z ogródkiem, tak i znajdą się osoby które zechcą organizować swoje konferencje w Immersive Workspaces.

Uczestniczyłem w niezwykle udanej międzynarodowej konferencji organizowanej przez WiedzaNet zatytułowanej „POTĘGA MOŻLIWOŚCI. E-learning w codziennej praktyce liderów”. Przedstawiono w kilkunastu wystapieniach rozwiązania czołowych, światowych firm z przykładami zastosowań szkoleń elektronicznych w europejskich i polskich przedsiębiorstwach. Jedno z wystąpień poświęcone było wykorzystaniu gier sieciowych i Second Life (SL) w edukacji. Na przykładzie wirtualnej wersji Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie zaprezentowano rozwiązanie niektórych zajęć dla studentów. W rozmowie z autorem pomysłu obecności UMCS w Second Life (SL) dowiedziałem się, że to wirtualne środowisko może być atrakcyjnym miejscem realizowania przez uczniów projektów. Dzięki temu mogą oni zdobywać konkretne umiejętności z zakresu zarządzania, przywództwa i komunikacji. Utwierdziło mnie to w przekonaniu, że warto włączyć SL do warsztatu pracy nauczyciela jako jedną z form, które wzbogacą jego metody pracy z uczniami.

Jak donosi blog ekspercki interaktywnie.com firma Linden Lab, twórcy najpopularniejszego wirtualnego świata, udostępniają nową usługę. Dzięki Immersive Workspaces można zaprosić swoich partnerów biznesowych lub zespół współpracowników do wspólnej konferencji.

To, co oferuje Immersive Workspaces – twierdzą autorzy blogu – było możliwe już wcześniej, jednak teraz jest to usługa całkowicie ekskluzywna i oddzielona od reszty Secodn Life. To znaczy, że nikt nie będzie mógł przeszkodzić nam w spotkaniu ani dostać się do materiałów na nim prezentowanych.

Aby Second Life stało się narzędziem pracy w edukacji, wymaga z jednej strony promocji i zrozumienia, z drugiej zaś konieczne jest przygotowanie nauczycieli do pracy w tym wirtualnym środowisku. Dzięki wielkiej popularności gier sieciowych uczniowie nie mają problemów pracy w SL. Dobrze zorganizowane zajęcia mogą przynieść wiele korzyści i tym samym przybliżyć szkołę do świata wirtualnych banków, sklepów, muzeów itd., w którym uczniowie radzą sobie w znakomity sposób.

Oto trudności z którymi można spotkać się promując SL w edukacji:
1. SL jest platformą trudną do opanowania w kilka minut. Zapoznanie się z tak podstawowymi funkcjami jak tylko chodzenie, czy nawiązywanie rozmowy zajmuje często nawet kilka godzin.
2. Kwestia jakości łączy i zakłóceń spowodowanych na przykład dużą liczbą osób w pobliżu może utrudniać komunikację.
3. Opór nauczycieli przed zastosowaniem nowoczesnej technologii w szkolnej dydaktyce stanowi poważną barierę w powszechnym wykorzystaniu w szkole..
4. Wielu pedagogów i psychologów twierdzi, że zachwyt nad zastosowaniem nowoczesnych technologii w edukacji prowadzi do dehumanizacji życia.

Listę problemów można wydłużać i tym samym szukać sposobów ich rozwiązania oraz proponować dla nowych technologii swoisty ultrastyk, o którym pisze w swojej ksiązce John Naisbitt.

O projekcie zastosowania SL w edukacji można przeczytać również w jednym z numerów e-mentora.Sarah Robbins, z Ball State University w Muncie Indiana autorka książki nt. Second Life prezentuje metodykę nauczania online w Office of Technology-Enhanced Learning, University of Illinois Springfield i mówi o swoich doświadczeniach w pracy ze studentami.

zrodlo: http://edukacjaprzyszlosci.blogspot.com/2008/11/second-life-potga-moliwoci.html

Santa Clara Law School joins Second Life to find new students

Santa Clara University Law School is the latest school to turn to the power of virtual world Second Life, in this case to hold a prospective student workshop tomorrow evening.

The school claims it’s the first law school to use Second Life for this purpose. Law School dean of admissions Jeanette Leach will host the event as her avatar “Penny Canucci,” on Thursday, Jan. 22, from 6 to 8 p.m. at “Santa Clara Island” on Second Life.

Visitors who log into Second Life will be able to watch a video, hear from Leach and then pose questions to the admissions office staff about applying to Santa Clara Law.

Other schools including Stanford, Harvard and Princeton have used Second Life to set up classes, labs and virtual libraries. Julia Yaffee, senior assistant dean of external relations at Santa Clara Law said it makes sense as a Silicon Valley school to reach out to new students in a high-tech way.

“We need to meet prospective students where they are, and more and more, we find potential law students in various online arenas, including virtual worlds,” added Yaffee. “This is an exciting opportunity for us to offer a live application workshop that prospective students from around the world can attend.”

The url address for the event is http://slurl.com/secondlife/Santa%20Clara%20University/67/87/22 . Prospective students who already have a Second Life account can still sign up, by sending an RSVP to lawadmissions@scu.edu.

source: http://www.sfgate.com/cgi-bin/blogs/sfgate/detail?blogid=19&entry_id=34878

Klimatyczne święta w Second Life

Na wirtualnej wyspie COP 14 zapanował iście świąteczny klimat. Po koncercie legendarnej grupy muzycznej The Traveling Wilburys (fot.), który uświetnił uroczyste otwarcie wyspy w świecie Second Life, nadszedł czas na choinki, Mikołaje, kolorowe ozdoby, światełka i prezenty. Wszystko to składa się na prawdziwie bajkową atmosferę, w jakiej spędzą święta wszyscy, którzy w tym czasie odwiedzą klimatyczną wyspę. 

Fot.(Grand Open by Bogdan Markowicz vel Bodeha Zapedzki)

Second Life to częściowo płatny, wirtualny świat, który zrzesza ponad 15 milionów graczy. Gra nie ma ściśle określonych zasad i umożliwia użytkownikom dowolną kreację wirtualnej rzeczywistości, co jest przez nich traktowane jako największa zaleta Second Life.
Wirtualna wyspa to interaktywny twór, który powstał w ramach kampanii edukacyjno-promocyjnej prowadzonej przez Ministerstwo Środowiska w związku z poznańską Konferencją ONZ w sprawie zmian klimatu.

for.(Swieta na wyspie UN cop14 Poznan w Second Life by Bogdan Markowicz vel Bodeha Zapedzki)

Odwiedzający wyspę na własnej skórze mogą poczuć, jak bardzo niebezpieczne dla człowieka potrafią być konsekwencje globalnego ocieplenia. Na wyspie panuje klimat z 2100 roku – nad jej powierzchnią stale unosi się smog, który znacznie ogranicza widoczność, a dodatkowo, często występują tu gwałtowne zmiany pogody. Jednego dnia pada śnieg, drugiego – występują silne opady deszczu, trzeciego – panuje groźny huragan.Jedynym schronieniem dla gości wyspy w trakcie tych gwałtownych zmian pogodowych jest drzewo, które kształtem przypomina logotyp Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu Poznań 2008. W środku klimatycznego drzewa znajduje się kilka pokoi tematycznych, po których oprowadza specjalnie do tego stworzony awatar – przewodnik. I tak np. w pomieszczeniu przeznaczonym na prezentację skutków globalnego ocieplenia mieszczą się tablice informacyjne mówiące o konsekwencjach postępujących zmian klimatu, takich jak chociażby topnienie lodowców, czy wymieranie niektórych gatunków zwierząt. W Pokoju przeciwdziałania ocieplaniu się klimatu znajdują się porady dotyczące działań hamujących postępujące zmiany klimatu, natomiast w Bibliotece każdy zainteresowany może obejrzeć i przeczytać ulotki oraz książki poświęcone globalnemu ociepleniu.

 Aby obejrzeć wyspę w wyszukiwarkę, umieszczoną w wirtualnym świecie Second Life należy wpisać nazwę United Nations Climate Change Conference in Poznan 2008 Poland. Osoby niezarejestrowane w SL mogą też zobaczyć krótki film o wyspie umieszczony na You.tube http://pl.youtube.com/watch?v=XEotdrla-Jw. Dotychczas wirtualny świat COP 14 odwiedziły  1 542 osoby. Klimatyczna wyspa dostępna będzie dla zwiedzających do końca roku.

                                                                                                 ***

COP 14 (Conference of the Parties – COP) 14 Konferencja Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (UNFCCC) wraz z 4 Sesją Spotkania Stron Protokołu z Kioto) odbyła się 1 – 12 grudnia 2008 r. w Poznaniu. Organizatorem Konferencji jest Sekretariat Konwencji Narodów Zjednoczonych ds. Zmian Klimatu (UNFCCC, www.unfccc.int), gospodarzem – Rząd RP, a koordynatorem przygotowań z ramienia Rządu – Ministerstwo Środowiska RP (www.cop14.gov.pl).

Szerszych informacji udziela:
Magda Sikorska
Koordynatorka ds. mediów / Oficer Łącznikowy Kraju Goszczącego COP 14
Tel: (022) 579 27 22
Mobile: 0695100978
E-mail:    magda.sikorska@cop14.gov.pl

Joanna Józefiak
Partner of Promotion
Tel: (22) 858 74 58
E-mail: j.jozefiak@partnersi.com.pl

Witam serdecznie.
Pragnę wszystkich poinformować ze już wkrótce zostanie oficjalnie uruchomiona wyspa w second Life, o charakterze edukacyjnym .Pełna nazwa tego wydarzenia to:

Konferencja COP14 (XIV Konferencja Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) wraz z IV Sesją Spotkania Stron Protokołu z Kioto), która odbędzie się w dniach 1 – 12 grudnia 2008 r. w Poznaniu na targach Expo.

Więcej na temat na oficjalnej stronie: http://www.cop14.gov.pl/

Grand open wyspy jest planowany na 28 Listopada , odbędzie się koncert który jest jeszcze okryty tajemnica:)

Z okazji konferencji odbywa się szereg imprez promujących ,miedzy innymi konkurs fotograficzny.

Cytuje:
Konkurs „Zmiany klimatu w obiektywie” kierowany jest przede wszystkich do młodych internautów zainteresowanych ekologią, ale nie tylko. Dzięki konkursowi możecie, za pomocą fotografii, wyrazić swój sposób postrzegania zmian klimatu oraz ich wpływ na środowisko i ludzi.

Zdjęcia do konkursu można zgłaszać w trzech kategoriach:
- Natura – zdjęcia zgłaszane w tej kategorii powinny przedstawiać wpływ działalności człowieka na przyrodę.
- Technologia – zdjęcia w tej kategorii powinny pokazywać technologie przyjazne środowisku, ich sposób działania lub wpływ na przyrodę.
- Ludzie – jest to kategoria, w której autorzy fotografii mają przedstawić człowieka jako część ekosystemu, sprawców zmian klimatu lub ich działania na rzecz ograniczenia ich skutków.

Nagrodami do zdobycia w każdej kategorii tematycznej są:

Pierwsze miejsce – cyfrowy aparat fotograficzny
Drugie miejsce – drukarka do zdjęć cyfrowych
Trzecie miejsce – ramka do zdjęć cyfrowych
Nagroda publiczności – odtwarzacz MP3 – oraz dla wszystkich laureatów gadżety (pen-drive’y)

Więcej informacji oraz regulamin konkursu znajdziecie na stronie:
http://www.klimat2008.blog.pl/

Zdjęcia będą prezentowane w secondo life w specjalnie przygotowanej galerii.
Zachęcam wszystkich do udziału:)

PS: O oficjalnym otwarciu wyspy ,oraz rozkładzie jazdy:) będę informował na bieżąco.

Z poważaniem
Bodeha Zapedzki

Kolejny krok przybliżający nas do 14. Sesji Konferencji Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu za nami. W Warszawie odbyła się kolejna konferencja z cyklu Open Days 2008.

Konferencja pod hasłem „Uczestnictwo w inicjatywach europejskich na rzecz finansowania ekologicznych środków transportu i walki ze zmianami klimatu” miała przybliżyć mieszkańcom Warszawy oraz wszystkim zainteresowanym tym tematem, kierunki rozwoju transportu publicznego w aspekcie ochrony środowiska.

Pierwszy referat został przygotował dr Andrzej Kassenberg z Instytutu na rzecz Ekorozwoju, jednak pod jego nieobecność przedstawił go jego asystent. Zaprezentował on zarys wpływu transportu publicznego w Warszawie na udział emisji CO2 na przestrzeni lat 1990 – 2007. Z przedstawionych materiałów jasno wynikało, że na przełomie przedstawionych lat większy wkład w emisję CO2 miał transport indywidualny. – Transport publiczny nie stanowił istotnego czynnika emisji CO2 w latach 1990-2007 – powiedział prowadzący Sławomir Keller.

Przedstawił on również propozycje Instytutu prowadzące do zmniejszenie emisji CO2. Według nich, jednym z rozwiązań jest wprowadzenie większych przywilejów dla transportu publicznego np.: utworzenie wydzielonych lub wspólnych (dla autobusów i tramwajów) pasów ruchu oraz wprowadzenie systemu sterowania ruchem, który kładzie nacisk na priorytety dla komunikacji miejskiej. Ważną sprawą jest również korzystanie z takich pojazdów, które wytwarzają mniej gazów cieplarnianych np. z autobusów o napędzie hybrydowym. Równie interesującym rozwiązaniem jest zachęcenie kierowców do “ecodrivingu”, czyli takiej jazdy samochodem, która pozwala na ograniczenie zużycia paliwa i co za tym idzie emisje szkodliwych substancji.

Inne pomysłu Instytutu dotyczą działań poza transportowych np. zwiększenie udziału źródeł odnawialnych w produkcji energii elektrycznej.

W dalszej części konferencji Grzegorz Madrjas z Tramwajów Warszawskich Sp. z.o.o. przedstawił wizje rozwoju transportu szynowego w Warszawie w aspekcie ekologicznym i w kontekście wykorzystania środków unijnych.

Kolejny krok przybliżający nas do 14. Sesji Konferencji Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu za nami. W Warszawie odbyła się kolejna konferencja z cyklu Open Days 2008.

Konferencja pod hasłem „Uczestnictwo w inicjatywach europejskich na rzecz finansowania ekologicznych środków transportu i walki ze zmianami klimatu” miała przybliżyć mieszkańcom Warszawy oraz wszystkim zainteresowanym tym tematem, kierunki rozwoju transportu publicznego w aspekcie ochrony środowiska.

Pierwszy referat został przygotował dr Andrzej Kassenberg z Instytutu na rzecz Ekorozwoju, jednak pod jego nieobecność przedstawił go jego asystent. Zaprezentował on zarys wpływu transportu publicznego w Warszawie na udział emisji CO2 na przestrzeni lat 1990 – 2007. Z przedstawionych materiałów jasno wynikało, że na przełomie przedstawionych lat większy wkład w emisję CO2 miał transport indywidualny. – Transport publiczny nie stanowił istotnego czynnika emisji CO2 w latach 1990-2007 – powiedział prowadzący Sławomir Keller.

Przedstawił on również propozycje Instytutu prowadzące do zmniejszenie emisji CO2. Według nich, jednym z rozwiązań jest wprowadzenie większych przywilejów dla transportu publicznego np.: utworzenie wydzielonych lub wspólnych (dla autobusów i tramwajów) pasów ruchu oraz wprowadzenie systemu sterowania ruchem, który kładzie nacisk na priorytety dla komunikacji miejskiej. Ważną sprawą jest również korzystanie z takich pojazdów, które wytwarzają mniej gazów cieplarnianych np. z autobusów o napędzie hybrydowym. Równie interesującym rozwiązaniem jest zachęcenie kierowców do “ecodrivingu”, czyli takiej jazdy samochodem, która pozwala na ograniczenie zużycia paliwa i co za tym idzie emisje szkodliwych substancji.

Inne pomysłu Instytutu dotyczą działań poza transportowych np. zwiększenie udziału źródeł odnawialnych w produkcji energii elektrycznej.

W dalszej części konferencji Grzegorz Madrjas z Tramwajów Warszawskich Sp. z.o.o. przedstawił wizje rozwoju transportu szynowego w Warszawie w aspekcie ekologicznym i w kontekście wykorzystania środków unijnych.

W latach 2009-2012 planują zmodernizować następujące trasy tramwajowe: Dworzec Wileński – Stadion Narodowy- Rondo Waszyngtona; trasa W-Z: odcinek Cmentarz Wolski- Dworzec Wileński oraz trasę w ciągu Alei Jana Pawła II na odcinku pętla Kielecka- pętla Piaski. Wymienione projekty pochłoną około 3 705 M zł.

- Transport zbiorowy zawsze będzie bardziej efektywny niż indywidualny – tak zaczął swoją część wykładową Marcin Koza z Zarządu Transportu Miejskiego. Mówił o planach rozwoju transportu publicznego w Warszawie w aspekcie ekologicznym.

W początkowej fazie wykładu wymienił te projekty, które już udało się zrealizować oraz ukazał dalszy ich rozwój. Ważnymi projektami dla Warszawy są: modernizacja sieci tramwajowej na Tarchomin przez Most Północny. Uruchomienie i rozszerzanie trasy Szybkiej Kolei Miejskiej. Parkingi Parkuj i jedź: (planuje się sieć około 30 parkingów). Rozszerzenie zasięgu wspólnego biletu na kolej i komunikację miejską.
Wszystkie te projekty mają na celu zmotywowanie kierowców do jak najczęstszego korzystania z
komunikacji miejskiej.

Do 2011 roku nastąpi wymiana przestarzałego taboru wysokopodłogowego. 690 pojazdów zakupi MZA natomiast 300 – przewoźnicy prywatni. Ważnym kryterium przy zakupie będzie to czy autobus jest przyjazny dla środowiska, proponowane są autobusy o napędzie alternatywnym np. hybrydowym bądź na biopaliwo.

Nie tylko konferencje

Rozwój gospodarki, przemysłu i innych aspektów działalności człowieka powoduje ciągłe przemiany, których nie jesteśmy w stanie zatrzymać. Na skutek tych zachowań zmienia się klimat. Walka z globalnym ociepleniem to sprawa pilna a efekty mogą przynieść tylko wspólne działania. Największym światowym mechanizmem, który wspomaga te starania jest Ramowa Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu. W dniach 1-12 grudnia 2008 r. w Poznaniu odbędzie się wydarzenie w skali światowej – 14. sesja Konferencji Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (COP14).
W tych dniach również zorganizowana zostanie wystawa innowacji technologicznych, służących redukcji emisji gazów cieplarnianych. Organizatorzy liczą, że to przedsięwzięcie ułatwi konkretyzacje działań dla ochrony klimatu.

Warto przeczytać:

Warszawa partnerem Open Days 2008

Boso po centrum stolicy

Ogólnopolska Konferencja Studenckich Kół Naukowych Geografów

Reklamówki i opakowania plastikowe plagą naszych czasów

Ekolodzy alarmują: nasza planeta w niebezpieczeństwie!